آسیای وسطی
معرفی روزنامه «آسیای وسطی»؛ مدیریت رحیم زاده صفوی
روزنامه «آسیای وسطی» به مدیرمسئولی و سردبیری رحیمزاده صفوی در تهران تأسیس شد. نخستین شماره این روزنامه در تاریخ دوشنبه ۹ ربیعالاول ۱۳۴۱ قمری منتشر گردید. این جریده که به صورت یومیه (روزانه) فعالیت میکرد، در چهار صفحه با قطع بزرگ و چاپ سربی در مطبعه «برادران باقرزاده» به طبع میرسید.
تغییر نام به «پرچم آسیای وسطی»
از شماره ۶۶ (مورخ ۱۱ رجب ۱۳۴۱)، کلمه «پرچم» به عنوان نشانه و شعار به نام روزنامه اضافه شد. مدیریت روزنامه علت این تغییر را جلوگیری از اشتباه گرفتن نشریه با دو روزنامه دیگر به نامهای «آسیا» و «آسیای مرکزی» اعلام کرد تا در امور مربوط به اشتراک و آدرس تلگرافی خللی ایجاد نشود.
محتوا و بخشهای متنوع
آسیای وسطی به عنوان یک روزنامه کثیرالانتشار خبری، محتوای غنی و متنوعی را به مخاطبان ارائه میداد:
- تحلیلهای سیاسی: سرمقالههایی درباره سیاست روز، از جمله مقاله افتتاحیه با عنوان «دسایس خطرناک».
- بخش ادبی و رمان: چاپ ترجمه رمان مشهور «ژزف بالسامو» اثر الکساندر دوما به صورت پاورقی.
- تاریخ و بینالملل: انتشار بخشهایی از «تاریخ جنگهای صلیبی» ترجمه شده از مجلات ترکی.
- اخبار: پوشش گسترده اخبار داخلی و تلگرافهای خارجی.
جایگاه در میان نخبگان و تقابل با دولت
این روزنامه از بدو تأسیس مورد توجه محافل فرهنگی قرار گرفت؛ تا جایی که ملکالشعرای بهار در روزنامه «نوبهار»، رحیمزاده صفوی را از جوانان فاضل و نویسندگان زبردست معاصر برشمرد.
با این حال، فعالیتهای افشاگرانه روزنامه بیهزینه نبود. در عقرب ۱۳۰۱، دولت وقت از فروش فوقالعاده این روزنامه که خبری درباره یادداشت اعتراضآمیز سفارت شوروی پیرامون قوانین جزایی منتشر کرده بود، جلوگیری و تمامی نسخههای آن را جمعآوری کرد. این موضوع منجر به صدور تکذیبیههای رسمی از سوی وزارت امور خارجه و سفارت روسیه گردید.
درباره رحیمزاده صفوی؛ مدیر، نویسنده و سیاستمدار
رحیمزاده صفوی از چهرههای فعال مطبوعاتی در دوران پرفراز و نشیب منتهی به تغییر سلطنت بود.
- فعالیت سیاسی: او در جریان تحولات مربوط به «جمهوریت» و پس از قتل «میرزاده عشقی»، در کنار مدیرانی چون عباس اسکندری و فخرالدین شهاب، به دلیل نبود امنیت جانی در مجلس تحصن کرد.
- آثار و تألیفات: او علاوه بر فعالیت مطبوعاتی، نویسندهای پرکار بود. از مهمترین آثار او میتوان به کتاب «شهربانو» و مجموعه دو جلدی «ایران اقتصادی» (منتشر شده در سالهای ۱۳۰۸ و ۱۳۰۹) اشاره کرد که منبعی ارزشمند در شناخت وضعیت اقتصادی آن دوران محسوب میشود.