سپید و سیاه
مجله سپید و سیاه | مجله پر مخاطب به مدیریت علی بهزادی و چند دهه روزنامه نگاری او
مجله سپید و سیاه یکی از نشریات هفتگی ایران در دوره پهلوی است که از سال ۱۳۳۲ خورشیدی به مدیریت علی بهزادی منتشر شد. این مجله در فضای سیاسی و اجتماعی پس از کودتای ۲۸ مرداد فعالیت خود را آغاز کرد و در طول سالهای انتشار، به موضوعات اجتماعی، فرهنگی و گاه سیاسی میپرداخت.
آغاز انتشار و تاریخچه
مجله سپید و سیاه در سال ۱۳۳۲ و در مقطعی حساس از تاریخ معاصر ایران منتشر شد. دفتر این مجله در طهران، خیابان ایرانشهر شمالی، خیابان آذرمهر، نبش فریدون شهر قرار داشت.
این نشریه تا سال ۱۳۵۸ به انتشار خود ادامه داد و در این مدت بهعنوان یکی از مجلات شناختهشده هفتگی در میان مخاطبان حضور داشت.
درباره علی بهزادی
علی بهزادی، بنیانگذار و مدیر مجله سپید و سیاه، در ۱ فروردین ۱۳۰۴ در رشت متولد شد و در ۶ شهریور ۱۳۸۹ در طهران درگذشت. او از روزنامهنگاران فعال معاصر بود که از سال ۱۳۳۲ تا ۱۳۵۸ مدیریت این مجله را بر عهده داشت.
بهزادی در طول فعالیت خود در مطبوعات، نقش مهمی در اداره و تداوم انتشار این نشریه داشت. او همچنین در سالهای پایانی عمر، خاطرات خود را در مجموعهای با عنوان «شبه خاطرات» منتشر کرد که در آن به بیان تجربیات و مشاهدات خود از دوران فعالیت مطبوعاتی پرداخته است.
توقیف مجله
مجله سپید و سیاه در تابستان سال ۱۳۵۸ توقیف شد. به گفته علی بهزادی، این توقیف در پی تصمیمات کلی درباره تعطیلی گروهی از نشریات صورت گرفت.
وی در خاطرات خود اشاره میکند که در مقطعی، تعدادی از روزنامهها و مجلات بهطور همزمان تعطیل شدند و سپید و سیاه نیز در میان آنها قرار داشت. پس از انقلاب، تلاشهایی برای ادامه انتشار مجله انجام شد، اما این روند نیز پس از مدتی متوقف گردید.
آثار و خاطرات
علی بهزادی در سالهای پایانی زندگی خود، خاطراتش را در مجموعهای سهجلدی با عنوان «شبه خاطرات» منتشر کرد. در این مجموعه، او به بیان خاطرات خود از چهرهها و رویدادهای دوره پهلوی دوم پرداخته است.
همچنین بخشی از نوشتههای او درباره برخی شخصیتها، از جمله ذبیحالله منصوری، در قالب آثار جداگانه منتشر شده است.
بهزادی در بهشت زهرای تهران قطعه ۲۵۵، قطعه نام آوران به خاک سپرده شده است.