انسان آزاد
«انسان آزاد» هفتهنامهای با رویکرد اجتماعی بود که به صاحبامتیازی سید ابراهیم بنیصدر و سردبیری جواد سعیدی فیروزآبادی فعالیت میکرد. این نشریه که در سال ۱۳۲۵ ضمیمهای تحت عنوان «ستارگان» را نیز منتشر میکرد، طی سالهای ۱۳۲۴ تا ۱۳۲۸ در تهران به چاپ میرسید.
سید جواد سعیدی فیروزآبادی (۱۲۹۴، میبد – ۱۳۸۰، تهران) از چهرههای اداری و سیاسی دوره پهلوی دوم به شمار میرفت. پدر او، آیتالله سید سعید سعید
فیروزآبادی، از علمای برجسته یزد و از شاگردان آقا نجفی قوچانی و آیتالله مدرس بود. سعیدی فیروزآبادی در سال ۱۳۰۹ برای تحصیل علوم دینی وارد مدرسه صدر اصفهان شد. سپس در سال ۱۳۱۳ برای ادامه تحصیل به تهران رفت و در مدرسه سپهسالار و بعد در دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت. او تا سال ۱۳۲۰ موفق شد مدارک کارشناسی در رشتههای الهیات، ادبیات، حقوق و علوم سیاسی را دریافت کند. در دوره فشارهای رضا شاه بر روحانیان، به درخواست دکتر علیاکبر سیاسی، رئیس وقت دانشگاه تهران، لباس روحانیت را کنار گذاشت.
پس از پایان خدمت سربازی، وارد وزارت دارایی شد و فعالیت اداری خود را آغاز کرد. در دهه ۱۳۲۰ در عرصه مطبوعات نیز فعال بود و روزنامههایی مانند «دادار» و «انسان آزاد» را منتشر کرد. این فعالیتها چندین بار باعث توقیف نشریات و حتی بازداشت او شد.
او تا زمان بازنشستگی در سال ۱۳۶۰ در سمتهای مختلف دولتی فعالیت داشت. از جمله مسئولیتهای او میتوان به ریاست بازرسی سازمان دخانیات (۱۳۲۸–۱۳۲۹)، ریاست سیلوی تهران (۱۳۲۹–۱۳۳۰)، ریاست اداره مالی و حسابداری ژاندارمری کشور (۱۳۳۴–۱۳۳۶)، ریاست سازمان تطبیق اسناد (۱۳۳۷)، معاونت مالی شهرداری تهران (۱۳۳۸–۱۳۳۹)، مدیرکلی اداری وزارت گمرکات و انحصارات (۱۳۳۹–۱۳۴۰)، معاونت مالی وزیر دارایی (۱۳۴۱)، مدیریت عامل سازمان چای کشور (۱۳۴۱–۱۳۴۲)، مدیریت کل سازمان خانهسازی کشور (۱۳۴۲)، استانداری کرمان (۱۳۴۳–۱۳۴۶) و ریاست هیئت نظارت بانک ملی ایران (۱۳۴۹–۱۳۶۰) اشاره کرد.
سعیدی فیروزآبادی در دوران خدمت خود به سختکوشی، صداقت و درستکاری شهرت داشت. او دو بار به دلیل مقابله با فساد برخی مدیران حکومت پهلوی از کار برکنار و «منتظر خدمت» شد؛ یک بار در زمان ریاست سیلوی تهران، زمانی که با سوءاستفاده برخی افراد بانفوذ در دوران کمبود نان مقابله کرد، و بار دیگر هنگام ریاست اداره مالی ژاندارمری، زمانی که وزیر دارایی از او خواست برخی پروندههای مالیاتی را مختومه اعلام کند اما او نپذیرفت. در پی این ماجرا، او جزوهای با عنوان «بخوانید و قضاوت نمایید» منتشر کرد و در آن به افشای فساد وزیر دارایی پرداخت؛ اقدامی که جنجال زیادی به همراه داشت و باعث شد مدتی تحت تعقیب ساواک قرار گیرد و حدود شش ماه مخفیانه زندگی کند.
در سال ۱۳۴۲ به عنوان مدیرعامل سازمان خانهسازی کشور منصوب شد و طرح ساخت ده هزار واحد مسکونی برای کارمندان دولت و نظامیان را اجرا کرد. گفته میشود حسنعلی منصور، نخستوزیر وقت، قصد داشت این سازمان را به وزارت آبادانی و مسکن تبدیل کند و به او پیشنهاد وزارت بدهد، اما شرط عضویت در فراماسونری را مطرح کرد که سعیدی فیروزآبادی آن را نپذیرفت.
او در دوران استانداری کرمان خدمات قابل توجهی انجام داد و پس از درگذشتش، یکی از محلههای کرمان به نام او نامگذاری شد. در سالهای پایانی خدمت دولتی، فعالیتهای سیاسی خود در مخالفت با رژیم پهلوی را کنار گذاشت و به عنوان رئیس هیئت نظارت بانک ملی ایران فعالیت کرد. در دوره نخستوزیری جمشید آموزگار نیز چند بار پیشنهاد وزارت و استانداری به او داده شد که وی نپذیرفت.
پس از بازنشستگی، خاطرات خود را نوشت. این یادداشتها پس از درگذشت او در سال ۱۳۸۰، با تلاش همسرش مهرانوش فولادگر و دکتر میر حسینی، استاد تاریخ دانشگاه یزد، در سال ۱۳۸۳ توسط انتشارات دانشگاه یزد منتشر شد.